تاریخچه روبیکمپ

دانشگاه کرنل، زمستان ۱۳۹۸، سعید حسین‌زاده، موسس روبیکمپ که دانشجوی سال اول دکتری هست در دورهمی به مناسبت‌ تولدش تصمیم می‌گیره که هدیه‌های تولدش رو برای خرید یک ویدیو پروژکتور برای کتابخونه روستای پدری‌اش، گلین‌قیه واقع در استان آذربایجان شرقی هزینه بکنه. دو هفته بعد حدود هزار دلار برای خرید و نصب این ویدیو پروژکتور هزینه میشه و در محل کتابخانه نصب میشه. و این نقطه شروع روبیکمپ هست.

تجربه ویدیو پروژکتور یک امکان رو نشون داد. امکان تاثیر گذاری از راه دور برای کسانی که مهاجرت کرده‌اند ولی همچنان به فکر خانه هستند، مثل موسس روبیکمپ. در ماه‌های بعد سعید با فروختن وسایل شخصی مانند آمازون کیندل، کمک‌ دوستانش و حقوق خودش چهار لپ‌تاپ لنوو تی‌۴۲۰ تهیه کرد و به کتابخانه روستا هدیه کرد. اولین لپ‌تاپ در موزه روبیکمپ نگه‌داری می‌شود.

در بهمن و اسفند ۱۳۹۸ ایده بوت‌کمپ تابستانه برنامه نویسی «Summer Coding Camp» برای ۴ نوجوان روستا در تیم مدیریت شکل گرفت، مجموعه‌ای که هنوز اسم ندارد. اسم روبیکمپ به صورت تصادفی با ترکیب کمپ از انتهای مدرسه تابستانه و روبی از مکعب روبیک گرفته شد چون نوجوان‌ها مانند یک مکعب روبیکمپ هستند که در ابتدا به‌هم‌ریخته است و نیاز به نظم دارد، و با آموزش می‌توانند مسیرشان را پیدا کند و منظم شود. به همین دلیل نام نهایی برنامه شد: روبیکمپ. لوگوی اولیه روبیکمپ به همین دلیل مکعب روبیک داشت.

همه چیز برای شروع مدرسه تابستانه برنامه نویسی آماده بود که با شیوع ویروس کرونا کتابخانه روستا تعطیل شد. ایده‌ی مدرسه‌ی تابستانی حضوری در روستا از بین رفت و ما ناچار شدیم به‌صورت آنلاین ادامه دهیم. در ابتدا این انتخاب به ناچار بود ولی به باعث امکان رشد سریع روبیکمپ در آینده شد.

روبیکمپ می‌توانست به تعداد لپ‌تاپ‌هایش دانشجو داشته باشد. سه نوع سوال برای ارزیابی توان تفکر نقادانه، علاقه به تکنولوژی و زبان انگلیسی طراحی و بین همه نوجوان‌های ۱۳-۱۶ ساله پخش شد. بچه‌های روستا در دوره ثبت‌نام کردند و ۲ دختر و ۲ پسر پذیرفته شدند و بعد از تحویل گرفتن لپ‌تاپ‌ها دوره شروع شد. حدود ۲۵ نفر از دختر‌ها و پسرهای ۱۴-۱۶ ساله روستا پر کردند و ۴ نفر رو که امتیاز بالاتری داشتند رو انتخاب کردیم.

در تیرماه ۱۳۹۹ (جولای ۲۰۲۰)، اولین کلاس رسمی روبیکمپ با آموزش پایتون آغاز شد. بعد از گذشت یک ماه متوجه ضعف زیاد زبان انگلیسی بچه‌ها شدیم و به همین دلیل کلاس‌های زبان انگلیسی به صورت آنلاین اضافه شد.

با پایان تابستان، و غیر حضوری بودن کلاس‌های روبیکمپ تیم مدیریت تصمیم گرفت که روند آموزشی بچه‌ها ادامه پیدا کنه. به این ترتیب تلاش شد در یک روند بلند مدت بچه‌ها آموزش هایی بگیرند تا افراد بهتری برای خودشان، خانواده‌شان و جامعه‌شان باشند. به همین دلیل بخش توسعه فردی و روانشناسی به روبیکمپ اضافه شد. جایی که هر هفته به صورت گروهی در مورد یک موضوع آموزش می‌دیدند و می‌توانستند مشاور فردی تیز داشته باشند. همزمان کلاس زبان و پایتون ادامه داشت.

در زمستان دوره اول با هدف این که دانشجویان بتوانند آموزش‌ها را روی سخت‌افزار عملی کنند دوره الکترونیک به روبیکمپ اضافه شد.

با این که بچه‌ها مهارت‌های فنی و نرم یاد می‌گرفتند ولی همچنان افق فکری و ارتباطی‌شان محدود بود. به همین دلیل از افراد پیش‌رو اکوسیستم تکنولوژی ایران و دنیا دعوت کردیم تا از شغلشون و مسیر شغلیشون با بچه‌ها گفتگو کنند و به این صورت برنامه روبی‌گپ (گپ و گفت در روبیکمپ) شکل گرفت. در روبی‌گپ‌ها بچه‌ها در مورد شغل‌ها یاد می‌گرفتن و از اون مهم‌تر مسیر رسیدن به اون شغل رو هم پله‌به‌پله باهاش آشنا میشدن به طوری که بتونن براش هدف‌گذاری کنند.

در بهار ۱۴۰۰، ترم آخر دوره اول روبیکمپ بود که بعد از تمام شدن بخش الکترونیک، کارآفرینی به روبیکمپ اضافه شد که توسط هومن ابوترابی از دانشگاه سیراکیوس آمریکا تدریس می‌شد. هدف کلاس‌های کارآفرینی اثرگذاری اجتماعی توسط خود دانشجوهای روبیکمپ هست بچه‌ها بعد از مهارت‌آموزی افراد بهتری برای خودشون، خانوادشون و جامعشون باشند و در صورت تمایل برای حل مشکلات جامعه محل زندگیشون ایده‌پردازی کنند به طوری‌که بتونن با مهارت‌هایی که یاد گرفتن یه ارزشی ایجاد کنند که برای خودشون نفع اقتصادی داره و برای محیط زندگیشون هم اثر مثبت داره.

کدباکلاسی یک ورکشاپ تابستانه به زبان انگلیسی برای دخترهاست،‌ جایی که دخترها از نقاط مختلف دنیا در آن شرکت و در کنار هم روی یک پروژه برنامه نویسی همکاری می‌کنند. بصیرا و نعیمه هر دو دانشجوی دختر روبیکمپ برای این ورکشاپ اپلای کردند و هر دو به عنوان اولین‌ ایرانی‌ها توانستند بورسیه دریافت کردند. این ورکشاپ بین‌المللی به بچه‌ها کمک کرد تا دنیایشان بزرگتر از یک روستا بلکه به وسعت دنیا باشه.

تیرماه ۱۴۰۰ بچه‌های دوره اول فارغ التحصیل شدند. کلی آدمای دوست‌داشتنی به صورت آنلاین دورهم جمع شدیم تا یکسال تلاش بچه‌هارو جشن بگیریم. مهمون‌ دوست داشتنی این جشنم جادی بود برای این که بچه‌ها خیلی دوستش داشتن ما دعوت کردیم و ایشونم قبول کردن که باشند.

هویت روبیکمپ با رویاپردازی گره‌ خورده! گاهی وقتا با همون رویاها دست به کار می‌شیم و تازه متوجه می‌شیم که چقدر سخت بود. ولی پیش می‌ریم. برای دوره دوم با خودمون فکر کردیم که ما که آنلاین هستیم، چرا فقط روستای گلین‌قیه؟ از کل ایران نوجوون‌ها رو پذیرش کنیم. کل ایران. نه شهر مرند یا استان آذربایجان‌شرقی. یهویی از روستا به ایران آخه؟

دوره جدید با ۱۶ نوجوان از ۱۰ استان مختلف ایران، با ۵ قومیت مختلف و دو ملیت ایران و افغان شروع شد. این تنوع خیلی برامون دوست داشتنی بود. با تجربه‌ای که از دوره اول داشتیم سال تحصیلی رو ساختاربندی کردیم. برای هر دانش‌آموز یک لپ‌تاپ ارسال کردیم و این‌گونه روبیکمپ از یک روستا به کل ایران گسترش یافت. یک سال، ۴ ترم و هر فصل یک ترم آموزشی. ترم تابستون بچه‌ها پایتون، زبان انگلیسی و توسعه فردی بر پایه شناخت خود رو شروع کردند.

اگرچه تابستان همان آموزش‌های سال قبل را داشت یعنی: پایتون، زبان انگلیسی، توسعه فردی، روبی‌گپ و روبی‌تور. اما از پاییز مسیر تغییر کرد. در دوره دوم، ۴ تا رشته ایجاد کردیم که بچه‌ها می‌تونستن یکی از اونا رو انتخاب کنن و به صورت تخصصی دنبال کنند. در انتهای تابستان روبیکمپی‌ها بین ۴ تا رشته الکترونیک، طراحی سایت، طراحی اپلیکیشن و علم داده انتخاب کردند و ترم پاییز رو با یادگیری پایه این رشته‌ها شروع کردند. دانشجویان در پاییز سطح مقدماتی و در زمستان سطح پیشرفته آن رشته را می‌گذراندند. همزمان ترم دوم زبان و توسعه فردی با تمرکز بر ارتباط با دیگری رو هم ادامه دادند.

ترم سوم بچه‌ها رشته‌هایی که انتخاب کردند رو در سطح پیشرفته ادامه دادند و اولین دانشجوی روبیکمپ در رشته علم‌داده توی سن ۱۳ سالگی تونست اولین پروژه فریلنسری خودش رو بگیره. این برای ما خوشحالی بزرگی بود چون نشون میداد می‌تونیم با آموزش‌های چندماهه به جایی برسیم که درآمد نسبی داشته باشیم. همزمان ترم سوم زبان و توسعه فردی بر تمرکز روی مهارت‌های کارگروهی هم ادامه پیدا کرد.

روبی، مسکات اولیه روبیکمپ، با ایده این که بچه‌های روبیکمپ خیلی گیک هستند طراحی شد. در سال‌های سوم و چهارم با تغییر هویت روبیکمپ به مدرسه کارآفرینی و رهبری تغییرات زیادی کرد. در هویت جدید سعی شده هویت قدیمی (رباتی) روبی آن حفظ و با اضافه کردن ظاهر یک جغد، لایه‌ای از خردمندی به آن اضافه بشه. جغدی که در ابتدای راه هست ولی عینکی خردمندی و عملگرایی به چشم داره. بچه‌های روبیکمپ هم‌زاد پنداری زیادی با روبی، مسکات روبیکمپ می‌کنند.

از ۱۶ نفر پذیرفته‌شده دوره دوم ۴ (۳ دختر و ۶ پسر) نفر فارغ التحصیل شدند. همه دختر‌ها از ورکشاپ بین‌المللی کدباکلاسی که به زبان انگلیسی و در آمریکا برگزار می‌شود پذیرفته ‌شدند و شرکت کردند. زبان انگلیسی که در یک‌سال روبیکمپ یاد گرفته بودند و به این صورت به صورت عملی نشون دادیم که میشه با تکنولوژی اگرچه محدود در یک جغرافیا هستی ولی ذهن و رویاهات میتونه محدود به اونجا نباشه و سقف یه دنیا باشه!

در پایان دوره دوم برخی از فارغ‌التحصیلان روبیکمپ موفق شدند در برنامه‌ی «Zero to Hero» دیجی‌کالا بورسیه دیجی کالا را برای اقامت یک‌ماه در تهران و شرکت در این برنامه را دریافت کنند، تجربه‌ی بی‌نظیری از زندگی و کار در محیط حرفه‌ای فناوری. این تجربه ورود فارغ‌التحصیلان روبیکمپ به فضای حرفه‌ای اکوسیستم تکنولوژی و الگویی الهام‌بخش برای سایرین بود.

دانشجویان دوره دوم در بهار هم دوباره به سراغ کلاس‌های کارآفرینی رفتند تا یاد بگیرند چطور ایده‌هایشان را به محصول و کسب‌وکار تبدیل کنند. ایده‌های اولیه بچه‌ها محصولی به اسم بیزپک برای جایگزینی پلاستیک برای بسته بندی مواد غذایی بود. لینک

در این مراسم حدود ۱۰۰ نفر از ایران و حتی نقاط مختلف دنیا حضور داشتند تا این تلاش رو جشن بگیرند.

بعد از فارغ‌التحصیلی، بچه‌هایی که از جاهای مختلف ایران بودند و روبیکمپ نقطه اشتراکشون بود. یکسال پشت صفحات لپ‌تاپ کنار هم بودند و دوستی‌هایی که شکل گرفته بود ولی مجازی! انتهای شهریور ۱۴۰۱ فرصتی شد که این دوستی‌ها واقعی بشه. بچه‌ها از جاهای مختلف ایران به تهران اومدن که از شرکت‌های تکنولوژی مثل دیجی‌کالا بازدید کنند و همچنین دوستی‌هاشون رو واقعی کنند.

در سال سوم، روبیکمپ بیش از پیش رشد کرد. تعداد دانش‌آموزان به ۲۵ نفر رسید؛ همگی از نقاط مختلف ایران و همچنان از میان نوجوانان کم‌برخوردار. روبیکمپ همچنان رایگان بود: در حالی‌که هزینه‌ی اساتید و کلاس‌ها توسط موسس و حمایت‌ها دوستان پرداخت می‌شد، هیچ شهریه‌ای از دانش‌آموزان گرفته نمی‌شد.

یکی از اتفاقات مهم در ابتدای این سال، انتخاب چهار نفر از بهترین فارغ‌التحصیلان روبیکمپ به‌عنوان «کمک‌معلم» در تیم مدیریت روبیکمپ بود. آن‌ها علاوه بر یادگیری، وارد فرآیند مدیریت شدند تا به اداره‌ی روبیکمپ کمک کنند. هدف این بود که نسل بعدی مدیران روبیکمپ از دل خود دانش‌آموزان شکل بگیرند. این روند همچنان در روبیکمپ ادامه دارد چون ما باور داریم اگر ما به فارغ‌التحصیلانمان اعتماد نکنیم نباید انتظار داشته باشیم بقیه شرکت‌های اکوسیستم تکنولوژی به آن‌ها اعتماد کنند.

در پاییز ۱۴۰۱ (شهریور ماه)، شرایط اجتماعی ایران با حادثه‌ی مرگ مهسا امینی و اعتراضات گسترده، تأثیر عمیقی بر فضای روانی نوجوانان گذاشت. برخی از بچه‌ها دوستان نزدیکشون رو از دست دادند. اینترنت قطع شد، سطح ناامیدی و اضطراب بالا بود و بخاطر آنلاین بودن روبیکمپ دسترسی ما به بچه‌ها به طور کامل قطع شد. برای اولین بار روبیکمپ با خطر جدی توقف روبه‌رو شد. تیم مدیریت پس از گفت‌وگو تصمیم گرفت: ۱. مداومت داشته باشد و روبیکمپ را ادامه دهد، چون مهم‌ترین تاثیر‌گذاری ما توانمندسازی نسل بعدی برای ساختن آینده‌ای بهتر بود. ۲. همه متعهد شدیم که از رنج رو به اراده‌ای بکنیم و نه تنها روبیکمپ رو زنده‌نگه داریم بلکه سال بعد، روبیکمپ را به حداقل ۵۰ دانش‌آموز برسانیم و این یعنی باید در این شرایط دو برابر رشد می‌کردیم.

در سال سوم، تمرکز اصلی بر حفظ سلامت روان دانش‌آموزان و زنده نگه داشتن خود روبیکمپ بود.با وجود شرایط دشوار، برنامه‌های اصلی (رشته‌های تخصصی و کلاس‌های کارآفرینی) ادامه یافت و بچه‌ها از روبیکمپ فارغ‌التحصیل شدند. در مرداد به تهران سفر کردند و از شرکت‌های بزرگ فناوری ایران مانند دیجی‌کالا و علی‌بابا بازدید کردند. بزرگترین دستاورد برای ما عبور از این سال پر چالش به سلامت بود.

نقطه‌ی اوج سال سوم، برگزاری جشن فارغ‌التحصیلی حضوری در تهران بود. سال سوم، سالی بود که روبیکمپ با وجود بحران‌ها، به جای توقف، مسیرش را محکم‌تر کرد.

روبیکمپ داستان شنیدنی از تاثیرگذاری، کارآفرینی و نوجوان است. در بهار دوره سوم از مدیر عامل روبیکمپ، برای به اشتراک گذاشتن این روایت دعوت شد. منتها به دلیل پررنگ بودن حضور نوجوان‌ها در روبیکمپ، علاوه بر سعید، حنانه نیز با این که ۱۴ سال داشت ولی مدیر اجرایی روبیکمپ بود و در این پادکست حضور داشت. اپیزودی که شنیدنش باعث میشه باور داشته باشیم نوجوان‌ها میتونن مدیریت کنن و میشه بهشون کارهای مهمی رو سپرد، کاری ک ما کردیم. به این ترتیب حنانه از روبیکمپ جوان‌ترین مهمان پادکست طبقه ۱۶ شد. لینک

سه سال طول کشید که تلاش‌ها و باور ما به نوجوان‌ها نتیجه بده و فارغ‌التحصیل‌های روبیکمپ به عنوان کارآموز وارد شرکت‌های تکنولوژی ایران شوند. در این سال طلا افسا به عنوان کارآموز شرکت دستیار و حنانه سرگزی کارآموز دیجی‌نکست شد تا در سه ماه تابستان به تهران سفر کنند و به صورت عملی با اکوسیستم تکنولوژی ایران در ارتباط باشند. ظ

اتفاق مهم دیگری که در پایان سال سوم رخ داد این بود که چند نفر از دانش‌آموزان روبیکمپ توانستند کارآموزی در شرکت‌های بزرگ فناوری ایران مثل دیجی‌کالا، علی‌بابا، دیجی‌نکست، اسنپ، ویکست و «دستیار» دریافت کنند. این تجربه‌ی حرفه‌ای برای نوجوانان فرصتی بود تا مهارت‌های واقعی کار در صنعت را لمس کنند و افق دیدشان گسترش یابد.

در سال چهارم، سال رشد بزرگ روبیکمپ بود. همان هدفی که تیم در پایان سال سوم گذاشته بود، محقق شد: تعداد دانش‌آموزان به ۵۰ نفر از سراسر ایران رسید. این رشد، نقطه‌ی عطفی در تاریخ روبیکمپ بود و بازتاب گسترده‌ای در جامعه داشت.

در این سال، روبیکمپ برای اولین بار در رسانه‌های ملی نیز مطرح شد. جشن فارغ‌التحصیلی دوره‌ی سوم توسط نشریه پیوست پوشش خبری گرفت و این اتفاق اعتباری مهم برای روبیکمپ به شمار آمد.

همزمان با آغاز دوره چهارم در تابستان، چهار نفر از فارغ‌التحصیلان که یک سال تجربه مدیریت در روبیکمپ داشتند، به پادکست کارنکن دعوت شدند. آن‌ها در اپیزودی با موضوع نوجوانان نسل Z شرکت کردند؛ اپیزودی که به یکی از پُرشنونده‌ترین قسمت‌های کارنکن تبدیل شد و هم نوجوانان و هم والدین از آن استقبال زیادی کردند.

از سال چهارم به بعد، روبیکمپ نه فقط به‌عنوان یک فرصت آموزشی برای نوجوانان کم‌برخوردار، بلکه به‌عنوان یک مدرسه‌ی کارآفرینی و رهبری با چشم‌انداز بین‌المللی تبدیل شده است. چشم‌انداز تغییر کرد: جایی که قرار بود نسل آینده‌ی افراد تأثیرگذار ایران و حتی دنیا پرورش پیدا کنند. این تغییر در دیدگاه، باعث شد انتخاب دانش‌آموزان هم دقیق‌تر و هدفمندتر شود و کامیونیتی روبیکمپ هویت جدیدتری بگیرد.

در برنامه‌ی کارآفرینی دوره چهارم، دو استارت‌آپ از دل تیم‌های نوجوانان متولد شدند:

• کادوچی: پلتفرمی برای سفارش و دریافت هدیه‌های اختصاصی و شخصی‌سازی‌شده.
• یاریگر: سرویسی برای کمک به مهاجران ایرانی خارج از کشور در رسیدگی به والدینشان در ایران.

هر دو ایده مسیر خود را ادامه دادند. کادوچی موفق شد بورسیه‌ی شتاب‌دهنده‌ی دیجی‌نکست را دریافت کند و سه ماه تابستان را صرف توسعه‌ی محصولش در این برنامه کند. یاریگر هم همچنان به مسیر خود ادامه می‌دهد و در حال رشد است.

جشن فارغ‌التحصیلی سال چهارم نقطه‌ی اوج دیگری بود: حدود ۲۰۰ نفر از داخل و خارج ایران در این رویداد شرکت کردند. حضور چهره‌های مهم حوزه‌ی فناوری و آموزش، این مراسم را به یک گردهمایی تأثیرگذار تبدیل کرد.

سال پنجم، نقطه‌ی جهش و بلوغ روبیکمپ بود. در این سال تعداد دانش‌آموزان به ۶۰ نفر از سراسر ایران رسید. برای نخستین بار، ترکیب دانش‌آموزان شامل هم نوجوانان روستایی و کم‌برخوردار بود و هم نوجوانان شهری که توانایی پرداخت شهریه داشتند. این تغییر، آغاز تحولی بزرگ در مدل روبیکمپ بود.

کلاس‌ها مطابق روال با برنامه‌نویسی شروع شدند. همزمان، دانش‌آموزان و فارغ‌التحصیلان روبیکمپ توانستند کارآموزی در شرکت‌های بزرگ فناوری ایران دریافت کنند؛ شرکت‌هایی همچون: دیجی‌کالا، علی‌بابا، دیجی‌نکست، اسنپ، ویکست، دستیار، کت‌مپ و دیگران. این دستاورد، افتخاری بزرگ برای روبیکمپ و نشانه‌ای از اعتماد صنعت به توانمندی نوجوانان بود.

در مردادماه، گروهی از دانش‌آموزان و فارغ‌التحصیلان روبیکمپ مهمان پادکست کارنکن شدند. موضوع گفت‌وگو این بود که آیا نوجوانان می‌توانند کسب‌وکار راه‌اندازی کنند یا نه. در این اپیزود، برای اولین بار نشان داده شد که نوجوانان روبیکمپ نه‌تنها ایده دارند، بلکه می‌توانند کسب‌وکار طراحی کنند و آن را به مرحله‌ی اجرا برسانند.

پاییز سال پنجم، یکی از مهم‌ترین نقاط عطف تاریخ روبیکمپ بود. روبیکمپ پس از چهار سال فعالیت به‌عنوان یک غیرانتفاعی (Non-Profit)، به یک بیزنس و انترپرایز با مأموریت اجتماعی تبدیل شد. این تغییر به سه دلیل اصلی انجام شد: ۱. پایداری مالی: مدل کمک‌های خیریه (donation-based) مانع رشد بود. برای تداوم و توسعه، نیاز به مدل پایدار وجود داشت. ۲. استقلال سازمانی: وابستگی شدید به بنیان‌گذار باید کاهش می‌یافت و ساختار حرفه‌ای‌تری ایجاد می‌شد. ۳. ترکیب اجتماعی متنوع: روبیکمپ نمی‌خواست جامعه‌ای ایزوله فقط از نوجوانان کم‌برخوردار بسازد. مانند دانشگاه‌های بزرگی چون هاروارد یا کورنل، معیار اصلی ورود، استعداد بالا شد.

• دانش‌آموزان کم‌برخوردار می‌توانستند برای اسکالرشیپ اپلای کنند.
• سایر دانش‌آموزان پس از پذیرش، با پرداخت شهریه می‌توانستند شرکت کنند.

از این به بعد، تنها ۵ تا ۱۰ درصد متقاضیان برتر از نظر استعداد موفق به ورود به روبیکمپ می‌شدند.

یکی از استارت‌آپ‌های متولدشده در روبیکمپ، یعنی یاریگر (سرویسی برای کمک به مهاجران ایرانی در مدیریت نیازهای والدینشان در ایران)، توانست در زمستان سال پنجم در مرحله‌ی پیش‌بذری ۵۰۰ میلیون تومان سرمایه جذب کند. این نخستین بار بود که یک استارت‌آپ دانش‌آموزی روبیکمپ موفق به جذب سرمایه جدی شد.

بهار ۱۴۰۴ اوج سال پنجم بود. روبیکمپ نخستین هکاتون ملی ایران را ویژهٔ نوجوانان برگزار کرد. این رویداد ملی، صدها نوجوان را گرد هم آورد تا درباره‌ی ایده‌ها، استارت‌آپ‌ها و نوآوری‌ها رقابت کنند. هکاتون به‌سرعت به یکی از مهم‌ترین رویدادهای تاریخ روبیکمپ تبدیل شد و جایگاه آن را در سطح ملی تثبیت کرد.

سال پنجم، سالی بود که روبیکمپ از یک «مدرسهٔ آنلاین برای نوجوانان کم‌برخوردار» به یک مدرسهٔ ملی کارآفرینی و رهبری با مدل پایدار تبدیل شد.

سال ششم را می‌توان نخستین سالی دانست که روبیکمپ با هویت کامل به‌عنوان یک مدرسه‌ی کارآفرینی و رهبری فعالیت خود را آغاز کرد. برای این دوره، چند هزار نوجوان از سراسر ایران درخواست دادند و در نهایت تنها ۶۰ نفر پذیرش گرفتند. بخشی از آن‌ها از طریق بورسیه روبیکمپ وارد شدند و بخشی دیگر با پرداخت شهریه توانستند در این مسیر شرکت کنند.

در این سال، روبیکمپ تصمیم گرفت به جای آموزش برنامه‌نویسی عمومی، تمرکز را روی هوش مصنوعی برای کارآفرینی بگذارد. استادان این دوره از میان ایرانیان پیشرو در حوزه‌های مختلف انتخاب شدند؛ افرادی از ایران، دانمارک، ایتالیا و آمریکا.

علاوه بر این، خود روبیکمپ هم شروع به استفاده‌ی عملی از هوش مصنوعی در فرآیندهای داخلی کرد:

• ساخت Digital Twin روبیکمپ برای شبیه‌سازی و بهینه‌سازی فرآیندها.
• استفاده از هوش مصنوعی برای مدیریت، پشتیبانی و ارتقای تجربه‌ی دانش‌آموزان.

این حرکت، روبیکمپ را در صف مقدم آموزش نوین نوجوانان قرار داد.

یکی از تحولات مهم سال ششم، تقسیم روبیکمپ به چند واحد مستقل اما هم‌افزا بود:

• RubiTech: بخشی که پیش‌تر مسئول تهیه و توزیع لپ‌تاپ برای نوجوانان کم‌برخوردار بود، به‌عنوان یک مجموعه‌ی مستقل شکل گرفت. فارغ‌التحصیلان روبیکمپ در قالب یک رقابت پروپوزال نوشتند و مدیریت آن را به دست گرفتند.
• مدرسه‌ی مرکزی روبیکمپ: همچنان قلب مجموعه باقی ماند و بر آموزش کارآفرینی و رهبری تمرکز کرد.
• RubiNest: شتاب‌دهنده و انکوباتور روبیکمپ که وظیفه دارد از ایده‌های استارت‌آپی دانش‌آموزان حمایت کند.
• TabTalent: برنامه‌ای جدید برای شناسایی استعدادهای برتر، آموزش تخصصی آن‌ها و معرفی‌شان به اکوسیستم فناوری ایران و جهان.

این چهار بخش، روبیکمپ را از یک برنامه‌ی آموزشی ساده به یک اکوسیستم کارآفرینی نوجوانان تبدیل کرده است.

سال ششم، نقطه‌ی آغاز فاز تازه‌ای از رشد سریع روبیکمپ است. ما امروز در مرحله‌ای هستیم که روبیکمپ نه‌تنها یک مدرسه، بلکه یک حرکت ملی با ابعاد جهانی است؛ حرکتی که می‌خواهد نسل تازه‌ای از رهبران و کارآفرینان را پرورش دهد.